Leven met endometriose en adenomyose

Gepubliceerd op 17 augustus 2026 om 23:53

Mijn leven met endometriose en adenomyose. 

Wat is endometriose en adenomyose? Het is nu 2026 en ik ben begin dit jaar geopereerd, wat zeker veel heeft geholpen. Mijn baarmoeder is verwijderd en een deel endometriose. Ik had namelijk adenomyose in mijn baarmoeder met wat kleine vleesbomen en buiten mijn baarmoeder zagen ze ook nog endometriose en verklevingen. Ik zal je eerst uitleggen wat endometriose is. Bij endometriose groeit weefsel dat lijkt op baarmoederslijmvlies buiten de baarmoeder rond organen in dat gebied. Onder invloed van hormonen kan dit weefsel ontstekingen veroorzaken. Hierdoor ontstaat pijn, irritatie en er kunnen verklevingen ontstaan door littekenweefsel dat aan andere organen vast gaat zitten. Adenomyose zit in de baarmoeder en groeit in de spierwand. De baarmoederwand kan verdikken, gaan ontsteken en pijn veroorzaken. Ik had  dus beide. De klachten kunnen bij iedereen weer anders zijn. Dit is mijn verhaal. 

 

Taboe. Dit onderwerp is vaak nog taboe, maar het begint meer open te worden en dat is heel goed. Daarom wil ik deze blog graag schrijven. Er zijn zoveel vrouwen met klachten rondom de menstruatie en het is juist goed om daar ervaringen in te delen. Ik deel mijn situatie dan ook met alle liefde voor jou. Ik hoop dat je er iets mee kunt :)

 

Klachten. Rond mijn 30e, 14 jaar geleden,  kreeg ik een slaapstoornis dat zeker 4 jaar heeft geduurd. Een burnout was een gevolg daarvan. Ik kon weinig meer en mijn lichaam veranderde ook hormonaal. Ik kreeg veel meer pijn tijdens mijn menstruaties en zware vermoeidheidsklachten. Toch had ik vroeger altijd al best heftige menstruaties. Ik herstelde wel redelijk van de slaapstoornis en burnout, maar de vermoeidheid bleef vaak nog aanwezig. Het begon me op te vallen dat dit tijdens de menstruatie het ergste was. Ik moest op een gegeven moment elke maand zeker een week vrij houden van werk en andere dingen daaromheen, omdat ik me uitgeput voelde. Ik was altijd een week zwaar ongesteld, had veel pijn. Had een innige relatie met de wc laten we maar zeggen ;) Heel langzaam kreeg ik de dagen daarna weer iets meer energie en vervolgens werd ik weer ongesteld. Een cyclus van 25 dagen dat later al korter werd, waardoor ik bijna geen herstel tijd meer had.  Ik kreeg vaak bloedarmoede door de menstruatie en een lage bloeddruk. De vermoeidheid was niet te doen. Dat woog nog het zwaarste voor mij. Ik leefde onder een steen met misschien 2 goede dagen per jaar. Dat meen ik echt. En dat is eigenlijk ontzettend verdrietig. Ik kwam bijna nergens meer. Niet meer uiteten, bijna geen verjaardagen, niet meer uitgaan. Kon bijna geen auto meer rijden. Ik was al blij als ik wat kon werken. Moest ook stoppen met mijn kapsalon, want ik was vaak te moe waardoor mijn inkomen sterk is gedaald. Ik moest het anders gaan invullen. Mijn hart ging uit naar Zielsverlicht en ben andere dingen gaan doen  die mij meer vervulling gaven. Mijn man moest veel dragen doordat ik weinig meer kon. Dat geeft een schuldgevoel, het gevoel niet goed genoeg te zijn en hij ging vaak alleen op pad. Dat vond ik moeilijk en hijzelf ook. De wil was er wel, maar ik kon niet anders.  Soms ging ik wel ondanks vermoeidheid, maar dan moest ik daar een aantal dagen van bijkomen.

 

Wat deed ik zelf? Uiteraard ben ik naar de huisarts gegaan en daarnaast kun je op meerdere vlakken werken aan jezelf.  Een klacht zegt vaak meer da het fysieke en ik kijk daar dan ook graag naar. Probeerde te voelen wat mijn lichaam wilde vertellen. Ik heb veel lichaamswerk gedaan op mijn baarmoedergebied. Daar zijn wel dingen uitgekomen. Bepaalde emoties die vastzaten, vooral doordat ik miskramen heb gehad en nooit echt moeder ben geworden, stukken uit vorige levens en uit de familielijn. Met de biotensor ben ik dingen gaan testen en vragen om herstel en balans te krijgen. Ik gebruikte voor verzachting mijn edelstenen en kruiden bij deze klachten. Mocht je het zelf ook hebben, dan kan ik je helpen bij dit soort dingen.  Ik was ook nog naar een homeopaat geweest en dat hielp om iets meer energie te krijgen. Verder wilde ik zo lief mogelijk voor mezelf zijn. Het proberen te accepteren. Je bent veel meer dan alleen een ziekte of aandoening. Je bent sowieso niet een ziekte of aandoening.

Ik probeerde altijd dingen te zoeken die wel konden en waar ik blij van werd zoals een wandeling met mijn honden, iets lekkers bakken/koken, iets creatiefs doen, in de tuin werken. Ik ging mijn agenda helemaal aanpassen aan mijn cyclus. Tijd nemen voor rust, een warm bad, sauna, massages en energetisch werk. Daarnaast nam ik pijnstillers tijdens de menstruatie tegen de pijn in mijn buik, rug en soms benen. Je wordt wel gedwongen om naar je lichaam te luisteren. Grenzen aan te geven.  Veel dingen kunnen zwaar zijn en daar mag je ook wel verdrietig om zijn. Laat emoties toe om daarna weer in je kracht komen. Er zijn altijd mensen om je heen die het niet begrijpen. Het is ook niet te zien zoals een gebroken been.  Je kunt het goed uitleggen of het naast je neer leggen. En natuurlijk zijn er ook lieve mensen die wel begrip hebben. En als je open bent, dan hoor je zoveel vrouwen die met klachten rondlopen. Focus op het positieve en daardoor kon ik tegelijkertijd ook nog een beetje genieten van wat er wel was. 

 

Wat helpt? Tot mijn 38e zijn we bezig geweest met onze kinderwens. Daarna lieten we dat los en kon ik dingen gaan proberen wat zou kunnen helpen. Ik ging weer naar de gynaecoloog en toen zag ze dat ik adenomyose had. Ik had nog nooit hiervan gehoord. Het verklaarde een hoop van mijn klachten. Ook de 5 miskramen die ik heb gehad komen waarschijnlijk dus daardoor. Nooit eerder was het gezien en ik ben door de kinderwens en miskramen al regelmatig nagekeken met echo's etc. Alles was altijd goed. Ze weten ondertussen veel meer over deze klachten. Er is zelfs een kliniek in Den Haag speciaal hiervoor.  Helaas net te laat voor mij in het geval van kinderen kunnen krijgen. Ik kreeg het advies om aan de pil te gaan of een spiraaltje te nemen. Ik probeerde verschillende pillen, maar niets werkte. Ik bleef menstrueren tijdens het gebruik. En dat was een ramp. Ik voelde me zwak en down door de pil. Ik wilde mijn baarmoeder laten verwijderen, maar daar was ik te jong voor. Ik ben doorgesukkeld met de klachten tot ik eind 2024 zo slecht ging en het niet meer trok om nog zo te moeten leven. Dit was geen leven. Het had voor mij nog weinig zin. Wat heb je nou aan moe zijn? Je kunt niks. Niet dat ik een doodswens had, maar leuk was het zeker niet. Je hebt het gevoel stil te staan, terwijl iedereen om je heen vanalles kan en doet. Na bijna 13 jaar ben ik weer naar de gynaecoloog gegaan en ik werd eindelijk serieus genomen met mijn klachten. Ik probeerde eerst nog medicatie Reyco,  waardoor alles plat gelegen werd, maar dat hielp niet. Ik kreeg geen bloeding meer, maar ik werd nog vermoeider ervan, hoofdpijn, lage bloeddruk. Niet mijn ding dus. Je komt dan in de overgang, maar wel met extra hormonen om de negatieve effecten te onderdrukken. Bijna een jaar verder stond dan eindelijk de operatie gepland. Omdat mijn klachten hormonaal waren kon deze baarmoederverwijderingsoperatie een deel van mijn klachten verminderen. Alle beetjes zijn meegenomen dus ik ging ervoor. Het voelde goed. Ik ben via de Bergman kliniek geholpen. Hele goede ervaringen mee gehad. 

 

Operatie in januari '26. Ik had eerst afscheid genomen van mijn baarmoeder. Een soort ritueeltje gedaan en een baarmoedermassage laten doen bij Praktijk De godin, om uit liefde mijn baarmoeder los te laten. Half januari was het dan zover en ik vond het toch spannend! Ik werd goed geholpen. De nacht ervoor gingen we al heen en sliepen in een hotel in de buurt. Geen oog dicht gedaan van de spanning. Ik was nooit eerder geopereerd geweest. We gingen naar Bergman en ik werd goed opgevangen. Sam was er ook voor mij. De operatie duurde ongeveer 2 uur en al snel daarna kreeg ik verslag. Ze hadden mijn baarmoeder en vleesbomen verwijderd en zagen ook nog endometriose in mijn buik. Dat was een verrassing, want ik wist alleen van de adenomyose. Er zaten al wat verklevingen. Ze konden wel wat wegbranden, maar helaas niet alles. Het zit nog bij mijn blaas en bij mijn darmen. Ik heb dan ook al lang prikkelbare darmen en onderin mijn buik een trekkende pijn. Dat kan dus komen door de endometriose. Ik moest 1 nachtje blijven en regelmatig kwam de verpleging langs om te kijken hoe het ging. Ik had een droge keel van de beademing waardoor ik slijm kreeg en soms moest hoesten. Dat was wel lastig met de pijn in mijn buik. Tijdens de operatie vullen ze de buik met gas en dat gas is er niet meteen uit dus de hele nacht borrelde dat door mijn buik heen en de katheter werd er weer uitgehaald. Later moest ik zelf naar de wc. Heel voorzichtig lopen. Was nog duizelig en moe. Weer amper kunnen slapen natuurlijk. De volgende ochtend een laatste check en ik mocht naar huis. Het was een uurtje rijden dus voorzichtig aan over de hobbels. En toen lekker weer thuis. Ik had op de bank een matras zodat ik goed kon liggen en boven had ik een kussen onder het matras gedaan zodat ik niet plat lag. Dat ging nog niet. In en uit bed gaan was lastig, maar kreeg al snel handigheid erin. Bewegen was nog gevoelig.

Herstel. Ik was overdag meteen alleen thuis met onze dieren. daar zag ik wel tegenop, omdat ik niks kon. Het herstel verliep voorspoedig. Er kwam veel visite en mijn ouders hielpen met schoonmaken en de honden uitlaten. Ik kreeg cadeautjes van mensen alsof ik jarig was, heel lief. Ik voelde me gedragen. In het begin mocht ik weinig bewegen en deed het wel wat pijn, maar met pijnstillers goed te doen. Mijn menstruaties waren eerlijk gezegd heftiger qua pijn dan het herstel van de operatie. Elke week ging het wat beter. De sneetjes in mijn buik heelden goed. Het was via een kijkoperatie gedaan. Zo knap tegenwoordig! Ik lag in de huiskamer en deed elke dag healingwerk bij mezelf. Voelde me blij en was echt in verbinding. Ik had een set klankschalen gekocht en ging hiermee aan de slag. Elke week kon ik me weer wat beter bewegen. Wel had ik nog heel licht bloedverlies tot 6 weken na de operatie. Na 8 weken kon ik mijn werk weer rustig aan oppakken dacht ik... En toen kreeg mijn man een hernia dus ik moest aan de bak. Thuis kwam alles op mij aan en dat was wel ff pittig. Hormonaal moest ik weer in balans komen. Had regelmatig last van opvliegers en een lage bloeddruk. Ik werd niet meer ongesteld en dat was en is nog steeds een verademing. Nu zijn we een half jaar verder en het gaat echt al een stuk beter. Als ik het zeg of nu dan op schrijf emotioneert het me wel. Dat ik dit nog zou kunnen zeggen dat het goed gaat! Na al die jaren. 14 jaar weinig kunnen is lang hè. Ik heb nog wel een cyclus uiteraard, maar geen bloedingen meer en geen bloedarmoede. Wel voel ik de endometriose dan en kan ik vermoeid zijn, al is het minder zwaar vermoeid dan voorheen. Ik houd nu nog wel die week vrij, maar krabbel er snel weer uit en voel me daarbuiten ook een stuk beter. De ene maand heb ik er meer last van dan de ander. Ik pak weer dingen op zoals naar de winkels gaan, verjaardagen, op visite gaan en feestjes. Ik kan meer werken, rijd vaker met de auto. Rustig aan begin ik meer in het normale leven te staan. Dat geeft me zo'n dankbaar gevoel. Wat zo normaal is voor velen, is voor mij zo anders geweest.  Ik bloei ervan op! Eigenlijk had dit veel eerder gemoeten! Blij dat ik voor de operatie heb gekozen. Ik raad het iedereen dan ook aan, maar elk geval is weer anders dus voel vooral zelf wat voor jou het beste is, mocht je ook voor een keuze staan.

 

Angst dat de endometriose erger gaat worden of terug komt? Toen ik hoorde dat het dus ook in mijn buik zat, schrok ik wel. Ik dacht dat het alleen in mijn baarmoeder zat. Ik had daar natuurlijk al dingen over gelezen. Dat het overal kan gaan zitten en dat het terug kan komen. In mijn baarmoeder zal het niet meer zijn in ieder geval, maar de rest van mijn buik zou kunnen. Toch ben ik daar nu niet bang voor. Voor nu voelt het alsof dat niet aan de orde is. Het is nu ok. Onder in mijn buik kan het regelmatig pijn doen, maar verder heb ik nu geen pijn meer. Ik hoop dat het zo blijft. Mocht het wel zo gaan dat het erger wordt, dan ga ik weer verder zoeken naar mogelijkheden op alle vlakken. Bij de meeste vrouwen wordt het ook beter na de overgang, omdat die hormonen dan geen invloed meer hebben op de aangroei van het slijmvlies. Ik ben nu 44 dus die tijd gaat er wel aankomen en is al een beetje begonnen voor mij. Ik ben voor nu heel hoopvol voor de toekomst. Het voelt lichter.

 

 

Heb jij ook klachten rondom je menstruatie? Ik kan geen endometriose of adenomyose bij je weg toveren, maar ik kan wel echt naar je luisteren, je energetisch behandelen en holistische massages geven die pijn verlichten. Ook zijn deep sound journeys fijn op dit thema bv een privesessie. Ik maak tevens kruidenthee wat kan verzachten en rust geeft. Ik help je graag aan verzachting en verlichting van jouw klachten. Ook heb ik gratis meditaties gemaakt die kunnen helpen. Misschien wil je jouw verhaal delen? Dat kun je hieronder doen in een reactie of app mij direct via deze button hieronder.

Mijn buik na de operatie. Je ziet nog een klein beetje een litteken bij mijn navel. Aan de zijkanten en stuk over de navel zitten ook kleine littekentjes, maar die zie je bijna niet meer. 

Reactie plaatsen

Reacties

Jaydee Kosman
een dag geleden

Hi,

Wat moedig dat je je verhaal deelt. Ben je niet bang dat de endometriose terug komt of harder groeit nu en dat het op andere plekken in het lichaam ook gaat zitten?

Ik ben sinds 3 maanden gediagnosticeerd met adenomyose en endometriose. Ik krijg binnenkort een mri. Ook extreem vermoeid, helaas dagelijkse pijn dus niet alleen rondom de menstruatie.. ik ben net 30. Maar ik merk dat ik bang ben voor de toekomst omdat ze bij mijn ziekenhuis zeggen dat het altijd terug zal groeien.

Jessica
15 uur geleden

Hey, Wat heftig voor jou ook. Je weet nooit hoe de toekomst gaat. Ik zou er zeker wel wat aan laten doen als het mogelijk is. Je lichaam creëert deze aandoening niet voor niets. Het wil iets duidelijk maken. Ook dat is een weg die je naast de reguliere weg kunt wandelen. Ben je daar ook al mee bezig? Ik hoop in ieder geval dat er iets komt waardoor je weer beter in het leven kunt gaan staan. Veel sterkte! En dit is mijn antwoord op e vraag. Heb het ook in de blog erbij geschreven. Bedankt voor je reactie!Angst dat de endometriose erger gaat worden of terug komt? Toen ik hoorde dat het dus ook in mijn buik zat, schrok ik wel. Ik dacht dat het alleen in mijn baarmoeder zat. Ik had daar natuurlijk al dingen over gelezen. Dat het overal kan gaan zitten en dat het terug kan komen. In mijn baarmoeder zal het niet meer zijn in ieder geval, maar de rest van mijn buik zou kunnen. Toch ben ik daar nu niet bang voor. Voor nu voelt het alsof dat niet aan de orde is. Het is nu ok. Onder in mijn buik kan het regelmatig pijn doen, maar verder heb ik nu geen pijn meer. Ik hoop dat het zo blijft. Mocht het wel zo gaan dat het erger wordt, dan ga ik weer verder zoeken naar mogelijkheden op alle vlakken. Bij de meeste vrouwen wordt het ook beter na de overgang, omdat die hormonen dan geen invloed meer hebben op de aangroei van het slijmvlies. Ik ben nu 44 dus die tijd gaat er wel aankomen en is al een beetje begonnen voor mij. Ik ben voor nu heel hoopvol voor de toekomst. Het voelt lichter.